Rokitnik pospolity (Hippophae rhamnoides) to dwupienny krzew owocowy. W Polsce uprawia się go w odmianach żeńskich, które owocują, oraz męskich, służących jako zapylacze. Do najpopularniejszych odmian żeńskich należą „Nivelena”, dająca plony do 28 kg z krzewu, „Frugana”, „Sirola”, „Leikora”, znana z największych owoców, oraz odmiany z grupy Złoto Syberii. Owoce rokitnika zawierają od 200 do 900 mg witaminy C na 100 g. Ponadto są bogate w kwasy omega-7, karotenoidy i witaminę E. Roślina dobrze znosi mrozy sięgające nawet -40°C, a jej zaletą jest zdolność do wzrostu na ubogich glebach. Owocuje zwykle od 3-4 roku po posadzeniu.
Jakie są typy odmian rokitnika pod względem płci?
Rokitnik pospolity (Hippophae rhamnoides) to roślina dwupienna, co oznacza, że kwiaty męskie i żeńskie występują na oddzielnych osobnikach. W praktyce wyróżniamy więc dwie główne grupy odmian:
- Żeńskie, które rodzą owoce,
- Męskie, pełniące jedynie rolę zapylaczy i nie owocujące.
Pyłek przenoszony jest przez wiatr, stąd konieczne jest, aby oba rodzaje rosły obok siebie. Zgodnie z rekomendacjami Świętokrzyskiego Ośrodka Doradztwa Rolniczego, na dziesięć roślin żeńskich powinien przypadać jeden okaz męski.
Warto wspomnieć, że dostępne są także odmiany samopylne, takie jak „Sandora” czy „Solo”. Niestety, w porównaniu z tradycyjnymi kombinacjami roślin męskich i żeńskich, ich plony są zauważalnie mniejsze.
Dlaczego większość odmian żeńskich potrzebuje zapylacza?
Większość odmian żeńskich rokitnika wymaga obecności zapylacza, ponieważ gatunek ten jest wiatropylna i dwupienna, co oznacza, że kwiaty męskie i żeńskie rozwijają się na oddzielnych krzewach. Kwiatostany żeńskie składają się z pojedynczych kwiatów skupionych w grona.
Aby owoce mogły się wykształcić, pyłek musi pochodzić z rosnącego niedaleko krzewu męskiego. Ponieważ pyłek roznoszony jest wyłącznie przez wiatr, odległość między roślinami nie powinna przekraczać 15 metrów. W przeciwnym razie żeńskie kwiaty przekwitają, nie zawiązując owoców, co bywa główną przyczyną braku plonu w przydomowych ogrodach. Choć pojawiły się samopłodne odmiany, wyselekcjonowane w ostatnich latach, stanowią one jedynie niewielką część dostępnych na rynku roślin.
| Temat | Najważniejsze informacje |
|---|---|
| Typy odmian rokitnika pod względem płci | Rokitnik pospolity jest rośliną dwupienną: odmiany żeńskie (rodzą owoce) oraz męskie (zapylacze, nie owocują). Zalecany stosunek: 10 roślin żeńskich na 1 męską. Istnieją również odmiany samopylne (np. Sandora, Solo) z mniejszym plonem. |
| Najpopularniejsze żeńskie odmiany rokitnika | Nivelena, Frugana, Sirola, Leikora, Botaniczeskaja, Aromatnaja. Nivelena, 17-28 kg owoców/krzew, żółtopomarańczowe owoce, dojrzewają pod koniec sierpnia. Frugana, kwaśny smak, obfity plon. Sirola, czerwonawopomarańczowe owoce, słodkie, dojrzewa na początku sierpnia. Leikora, największe owoce, 100 sztuk ~56,5 g. |
| Męskie zapylacze do ogrodu | Pollmix (2-3 m wysokości i szerokości, elastyczne pędy) i Hikul (kompaktowy, 1 m wysokości, szerokość 1,5 m). Lord kwitnie wcześniej niż Pollmix, razem wydłużają okres zapylania. Ważna synchronizacja kwitnienia z odmianami żeńskimi. |
| Odmiany dające najwięcej owoców | Botaniczeskaja do 20 kg z krzewu, Nivelena średnio 17 kg (do 28 kg w dobrych warunkach), Frugana 20-30 kg, Aromatnaja ok. 10 kg. Plony do 20 ton z hektara przy intensywnej uprawie. |
| Odmiany o najsłodszych owocach | Rosyjskie odmiany syberyjskie: Chuyskaya, Velikan (niska kwasowość, wysoka zawartość cukrów, niewiele kolców). Rodnichok, słodkie owoce, bez goryczy i kolców. Sirola, hybryda syberyjsko-niemiecka, słodszy i mniej kwaśny smak. |
| Odmiany najlepsze na sok i przetwory | Leikora (duże owoce, 100 sztuk ~56,5 g, luźne owoce ułatwiające zbiór), Frugana (intensywny kolor, wysoka witamina C, ale liczne kolce), Botaniczeskaja (duże, żółtopomarańczowe owoce, aromatyczny sok). Zalecane odmiany mają długie szypułki (1,1-10 cm) i suchą bliznę po oderwaniu owocu. |
| Odmiany rokitnika pozbawione kolców | Całkowicie bez kolców odmiany praktycznie nie występują. Rosyjskie selekcje z małą ilością kolców: Rodnichok, Chuyskaya, Velikan, Prevoshodnaya. Odmiana Inermis ogranicza kolce, ale krzewy są mniejsze. Europejskie odmiany (Leikora, Frugana) mają więcej kolców, ale większe owoce i plony. |
Jakie są najpopularniejsze żeńskie odmiany rokitnika?
Do najczęściej uprawianych w Polsce żeńskich odmian rokitnika zalicza się przede wszystkim „Nivelena”, „Frugana”, „Sirola”, „Leikora”, „Botaniczeskaja” oraz „Aromatnaja” z grupy Złoto Syberii. „Nivelena”, pochodząca z rosyjskiej selekcji, osiąga wysokość 3-4 metrów, a z jednego krzewu zbiera się zwykle około 17 kg owoców, choć maksymalnie może to być nawet 28 kg. Jej owoce mają żółtopomarańczowy odcień i dojrzewają pod koniec sierpnia.
Odporna i silnie rosnąca „Frugana” wyróżnia się stromym pokrojem oraz bardzo obfitym i równomiernym plonowaniem. Jej pomarańczowe jagody charakteryzują się wyraźnie kwaśnym smakiem.
Hybrydowa „Sirola” powstała z krzyżówki odmian niemieckich i syberyjskich; rośnie dość zwarto, a owoce, średniej do dużej wielkości, mają czerwonawopomarańczową barwę oraz dość słodki smak. Dojrzewają już na początku sierpnia. „Leikora” ma największe owoce wśród wymienionych odmian,100 owoców waży około 56,5 g. Mimo to, ich smak jest mniej intensywny i aromatyczny niż w przypadku rosyjskich odmian.
Jaki męski zapylacz wybrać do ogrodu?
Do przydomowych ogrodów najlepiej sprawdzą się dwa męskie zapylacze rokitnika: „Pollmix” oraz „Hikul”. „Pollmix” to dobrze rosnący krzew, który osiąga zazwyczaj 2-3 metry wysokości i podobną rozpiętość. Jego elastyczne pędy sprawiają, że jest najczęściej wybieranym zapylaczem nie tylko w ogrodach amatorskich, ale również na większych plantacjach.
„Hikul” to kompaktowa odmiana pochodząca z Danii, wyhodowana w 1999 roku. Po dekadzie uprawy rośnie do około 1 metra wysokości i szerokości 1,5 metra, co czyni ją idealnym rozwiązaniem dla mniejszych przestrzeni. Doskonale nadaje się również jako zapylacz dla sąsiednich odmian żeńskich.
Warto również zwrócić uwagę na odmianę „Lord”, która rozpoczyna kwitnienie wcześniej niż „Pollmix”. Sadząc te dwie odmiany razem, można wydłużyć okres zapylania, co zwiększa szansę na obfite zbiory.
Przy doborze zapylacza ważne jest, aby jego okres kwitnienia pokrywał się z tym u odmian żeńskich. Brak synchronizacji może skutkować słabym owocowaniem albo jego całkowitym brakiem.
Które odmiany rokitnika dają najwięcej owoców?
Spośród żeńskich odmian rokitnika największe zbiory zapewnia „Botaniczeskaja”, z jednego krzewu można pozyskać nawet do 20 kg owoców. Ta odmiana świetnie sprawdza się zarówno w uprawach komercyjnych, jak i amatorskich. „Nivelena” przynosi średnio 17 kg plonu, jednak w sprzyjających warunkach ilość ta może wzrosnąć nawet do 28 kg. Natomiast „Frugana” wyróżnia się nie tylko obfitością, ale także regularnością zbiorów, dojrzałe krzewy mogą dawać od 20 do 30 kg owoców.
Rosyjskie odmiany z grupy Złoto Syberii, takie jak „Aromatnaja”, zapewniają zbiory sięgające około 10 kg z pojedynczego krzewu. Choć plon jest mniejszy w porównaniu do wymienionych wcześniej, owoce cechują się znakomitym smakiem. Na większych plantacjach towarowych, gdzie stosuje się intensywną uprawę dobrze dobranych odmian na żyznych glebach, plony mogą osiągać imponujące 20 ton z hektara.
Które odmiany rokitnika mają najsłodsze owoce?
Najsłodsze owoce rokitnika uprawianego w Polsce pochodzą z rosyjskich odmian grupy syberyjskiej, a wśród nich szczególnie wyróżniają się „Chuyskaya” oraz „Velikan”. Charakteryzują się one niskim poziomem kwasowości i wysoką zawartością cukrów, a dodatkowo pędy tych krzewów są niemal pozbawione kolców. Odmiana „Rodnichok” jest uznawana za jedną z najlepszych pod względem smaku, owoce są słodkie, niemal całkowicie pozbawione goryczy i praktycznie nie posiadają kolców. Warto też zwrócić uwagę na „Sirolę”, która stanowi ciekawą hybrydę syberyjsko-niemiecką. Jej owoce wyróżniają się wyraźnie słodszym i mniej kwaśnym smakiem w porównaniu do większości odmian europejskich. Dojrzewają już na początku sierpnia i świetnie nadają się do spożywania na surowo.
Z kolei odmiany dojrzewające później w sezonie cechują się łagodniejszym smakiem, ponieważ owoce pozostające na krzewach dłużej tracą część kwasowości, jednocześnie nabierając więcej słodyczy. Natomiast czysto europejskie odmiany, takie jak „Leikora”, mają wyraźnie kwaśny, intensywny smak charakterystyczny dla rokitnika, co sprawia, że lepiej sprawdzają się w przetwórstwie niż do bezpośredniego spożycia.
Które odmiany rokitnika są najlepsze na sok i przetwory?
Do produkcji soków oraz przetworów zarówno przemysłowych, jak i domowych, szczególnie polecana jest odmiana Leikora. Odznacza się ona bardzo dużymi owocami, masa 100 sztuk sięga około 56,5 g, a dodatkowo owoce są luźno osadzone na pędach, co znacznie ułatwia zbiór. Dzięki tym cechom stanowi doskonały materiał na soki, koncentraty i susze.
Kolejną wartościową odmianą przetwórczą jest Frugana. Owoce tej rośliny mają intensywny pomarańczowy kolor i kwaskowaty smak, co pozwala uzyskać soki o głębokiej barwie i wysokiej zawartości witaminy C. Niestety, sporym minusem są liczne kolce utrudniające ręczny zbiór. Botaniczeskaja to odmiana, która dostarcza duże, podłużne owoce o wyrazistym żółtopomarańczowym odcieniu. Przetworzone dają bardzo aromatyczny i smaczny sok.
Zgodnie z danymi Świętokrzyskiego Ośrodka Doradztwa Rolniczego, odmiany najlepsze do przetwórstwa cechują się:
- Długimi szypułkami (w zakresie 1,1-10 cm), co zdecydowanie ułatwia ich zbiór,
- Suchą blizną po oderwaniu owocu, odmiany z wilgotną blizną znacznie szybciej się psują po zebraniu.
Które odmiany rokitnika nie mają cierni?
Odmiany rokitnika całkowicie pozbawione kolców praktycznie nie występują, choć niektóre z nich mają ich znacznie mniej, co znacznie ułatwia zbieranie owoców.
Wyróżniają się tutaj rosyjskie selekcje, takie jak:
- „Rodnichok”,
- „Chuyskaya”,
- „Velikan”,
- „Prevoshodnaya”, ich gałęzie są niemal nagie lub pokryte jedynie nielicznymi kolcami.
Odmiana „Inermis” (łacińskie określenie oznacza „bezbronny”) powstała specjalnie, by ograniczyć trudności związane z kolcami. Warto jednak pamiętać, że krzewy tego rodzaju zwykle osiągają mniejsze rozmiary niż typowe rokitniki.
Natomiast europejskie formy, na przykład „Leikora” czy „Frugana”, mają więcej kolców, ale zyskujemy w zamian większe owoce oraz wyższe plony, co bywa atrakcyjnym kompromisem. Jeśli planujemy uprawę rokitnika w niewielkim ogrodzie, warto postawić na rosyjskie odmiany z mniejszą ilością cierni. Pielęgnacja i zbiór roślin obficie pokrytych kolcami bywają bowiem wyjątkowo wymagające, zwłaszcza gdy przestrzeń do pracy jest ograniczona.
Które karłowe odmiany rokitnika nadają się do małych ogrodów?
Do niewielkich ogrodów idealnie pasuje karłowa odmiana zapylacza „Hikul”. Po około 10 latach uprawy osiąga około 1 m wysokości i rozrasta się na 1,5 m, tworząc zwarty, kopulasty krzew.
Wśród odmian owocowych rekomendowana do ograniczonej przestrzeni jest „Sirola”. Charakteryzuje się kompaktowym wzrostem i wyraźnie mniejszym rozmiarem niż silniej rosnące odmiany, takie jak „Frugana”, a jednocześnie zapewnia satysfakcjonujące plony.
Odmiana „Aromatnaja” z grupy Złoto Syberii może dorastać do około 3 m, tworząc symetryczną koronę w kształcie piramidy lub stożka. To doskonały wybór do aranżacji ogrodowych, szczególnie gdy priorytetem jest estetyka.
Przy sadzeniu rokitnika w kompaktowym ogrodzie warto zachować odpowiednie odstępy:
- Minimum 1,5-2 m między krzewami w rzędzie,
- 2-3 m między rzędami,
- Ze względu na zdolność roślin do rozrastania się poprzez odrosty korzeniowe.
Nawet karłowa odmiana „Hikul” wymaga odpowiedniej przestrzeni, aby dobrze spełniać swoją funkcję zapylacza w sąsiedztwie krzewów żeńskich.
Które odmiany rokitnika są najbardziej odporne na choroby i mróz?
Rokitnik pospolity cechuje się niezwykłą odpornością na niskie temperatury. Szczególnie odmiany syberyjskie wytrzymują nawet ekstremalne mrozy sięgające -50°C, a większość uprawianych w Polsce roślin bez problemu znosi spadki do -40°C. Dzięki temu można je uprawiać niemal w całym kraju, nie martwiąc się o zimowe uszkodzenia.
Wśród nich na uwagę zasługują rosyjskie odmiany z grupy syberyjskiej, takie jak:
- „Aromatnaja”,
- „Nivelena”,
- „Botaniczeskaja”.
Są one świetnie przystosowane do trudnych warunków klimatycznych, radząc sobie z długimi, mroźnymi zimami i nagłymi zmianami temperatur. Z kolei „Indian-Summer” z Kanady wyróżnia się nie tylko mrozoodpornością, ale także odpornością na krótkie susze, co czyni ją wartościową w różnorodnych warunkach pogodowych. Dzięki temu zyskała popularność tam, gdzie warunki są mniej przewidywalne.
Rokitnik rzadko bywa atakowany przez choroby grzybowe w typowych warunkach ogrodowych, jednak na większych plantacjach może pojawić się fuzarioza i wercicilioza, które wymagają odpowiedniej interwencji i leczenia.
Dodatkowym atutem tego krzewu jest jego zdolność do:
- Znoszenia zasolenia gleby,
- Odporności na silne podmuchy wiatru,
- Umacniania skarp,
- Obsadzania wybrzeży,
- Rekultywacji terenów zdegradowanych.
Te cechy sprawiają, że często wykorzystuje się go w celu ochrony i poprawy jakości środowiska.
Czym charakteryzują się rosyjskie odmiany z grupy Złoto Syberii?
Grupa odmian „Złoto Syberii” to w Polsce zbiorcze określenie kilku rosyjskich rokitników. Pochodzą one z syberyjskich ośrodków hodowlanych oraz rosyjskich ogrodów botanicznych. „Aromatnaja”.
Charakteryzują się one wyprostowanym lub piramidalno-symetrycznym kształtem krzewu, który osiąga około 3 metrów wysokości. Jasne pędy mają niewiele kolców, a ich owoce są podłużne i mają intensywny pomarańczowy kolor. Smak rokitników jest słodkoaromatyczny, a okres dojrzewania przypada na koniec sierpnia lub początek września.
Zgodnie z opisami szkółkarskimi, odmiana „Aromatnaja” jest w stanie wydać nawet do 10 kg owoców z jednego krzewu rocznie. Dodatkowo, cechuje ją zwiększona odporność zarówno na mróz, jak i różne choroby. Owoce odmian z grupy „Złoto Syberii” są łagodniejsze w smaku niż tradycyjne europejskie rokitniki, co sprawia, że doskonale nadają się zarówno do przetwórstwa, jak i na świeży deser. Co więcej, pędy tych roślin mają znacznie mniej kolców niż dzikie rodzaje rokitnika, co znacznie ułatwia coroczną pielęgnację i zbiór owoców.
Jakie wymagania glebowe i stanowiskowe ma rokitnik pospolity?
Rokitnik pospolity jest rośliną niewymagającą jeśli chodzi o rodzaj gleby. Najlepiej rozwija się na lekkich, dobrze przepuszczalnych podłożach o pH mieszczącym się w zakresie od lekko kwaśnego do zasadowego (5,1-7,8), co potwierdzają badania Świętokrzyskiego Ośrodka Doradztwa Rolniczego.
Gleby ciężkie, gliniaste czy podmokłe nie sprzyjają jego wzrostowi, choć krótkotrwałe podtopienia nie powodują u niego trwałych uszkodzeń. Rokitnik wyróżnia się symbiozą z bakteriami brodawkowymi z rodzaju Frankia, dzięki którym potrafi wiązać azot z powietrza. To unikalne przystosowanie pozwala mu rosnąć nawet na bardzo ubogich podłożach piaszczystych i żwirowych, eliminując potrzebę intensywnego nawożenia.
Stanowisko powinno być słoneczne, ponieważ w cieniu rokitnik rośnie słabiej i przynosi mniejsze plony. Dodatkowo świetnie radzi sobie z zasoleniem oraz silnym wiatrem, co czyni go idealnym gatunkiem do upraw na terenach przybrzeżnych oraz w górach.
Roślina często wykorzystywana jest także do utrwalania skarp i zboczy, ponieważ ma tendencję do rozrastania się przez odrosty korzeniowe. To wzmacnia podłoże i zapobiega erozji.
Jak prawidłowo sadzić rokitnik pospolity?
Najlepszy moment na sadzenie rokitnika przypada na wiosnę, między marcem a majem, lub na jesień, od września do listopada, zanim nadejdą pierwsze przymrozki. Przed rozpoczęciem prac warto dobrze spulchnić ziemię na głębokość około 30-40 cm oraz dokładnie usunąć chwasty, które szczególnie w pierwszych latach mogą negatywnie wpływać na rozwój rośliny.
Optymalna odległość między sadzonkami wynosi 1,5-2 metry w rzędzie oraz 2-3 metry między kolejnymi rzędami. Gdy decydujemy się na sadzenie w parach, odmiana żeńska wraz z zapylaczem, wystarczy, by rośliny dzielił odstęp 1,5-2 metry. Na każde dziesięć krzewów żeńskich przypada jeden męski, który powinien znajdować się maksymalnie 15 metrów dalej, co sprzyja efektywnemu przenoszeniu pyłku przez wiatr.
Po posadzeniu rokitnik wymaga systematycznego podlewania co około 7-10 dni, podając mu od 8 do 10 litrów wody na pojedynczy krzew. Natomiast po upływie trzech, czterech lat od sadzenia rośliny zazwyczaj stają się samowystarczalne i nie potrzebują już tak częstego nawadniania. Warto zwrócić uwagę, że rokitnik nie toleruje dobrze przesadzania po ukorzenieniu, dlatego od początku powinniśmy dokładnie zaplanować miejsce jego docelowej uprawy.
W którym roku po posadzeniu owocuje rokitnik?
Rokitnik z sadzonek zaczyna wydawać owoce zwykle po 3-4 latach od zasadzenia, podczas gdy rośliny z nasion potrzebują nawet 5-6 lat na pierwsze plony. Pełna wydajność pojawia się dopiero po 6-8 latach, gdy korzenie są w pełni rozwinięte i dobrze ukorzenione.
Istotnym warunkiem owocowania jest obecność zapylacza. Bez krzewu męskiego w pobliżu nawet dojrzałe krzewy żeńskie nie zaowocują. Odmiany, które owocują wcześniej, jak „Hikul” (męska) i „Leikora”, mogą służyć jako zapylacze i zacząć plonować już od 2-3 roku.
Tempo, w jakim rośliny wchodzą w fazę owocowania, zależy również od jakości sadzonek. Sadzenie ukorzenionych części zdrewniałych lub półzdrewniałych przyspiesza zbiory w porównaniu z uprawą z nasion.
Dlaczego rokitnik pospolity nie owocuje?
Najczęstszym powodem braku owoców u rokitnika bywa brak odpowiedniego zapylacza lub zbyt duża odległość między krzewem męskim a żeńskim. Pyłek tego gatunku przemieszcza się wyłącznie za pomocą wiatru, a efektywny zasięg tego procesu to około 15 metrów. Innym powodem może być młody wiek rośliny. Owocowanie zazwyczaj rozpoczyna się dopiero w trzecim lub czwartym roku po posadzeniu, ponieważ wcześniej rokitnik skupia się na rozwijaniu korzeni oraz liści.
Umieszczenie rośliny w cieniu znacząco ogranicza kwitnienie i plonowanie, gdyż wymaga ona pełnego nasłonecznienia. Dodatkowo, zbyt intensywne cięcie pędów, szczególnie tych z minionego sezonu, prowadzi do utraty pąków kwiatowych i zahamowania owocowania.
Można także wymienić inne czynniki, które wpływają na brak owoców:
- Ciężka, podmokła gleba,
- Nadmierne dawkowanie azotu, co sprzyja rozrostowi liści zamiast owoców,
- Nieprawidłowe rozpoznanie płci roślin, na przykład sadzenie dwóch krzewów tej samej płci.
Kiedy i jak zbierać owoce rokitnika?
Owoce rokitnika dojrzewają stopniowo, zwykle między sierpniem a październikiem, w zależności od wybranej odmiany oraz panujących warunków pogodowych. Na przykład odmiany wczesne, takie jak „Sirola”, są gotowe do zbioru już na początku sierpnia, podczas gdy późniejsze, szczególnie rosyjskie, zaczynają dojrzewać dopiero we wrześniu.
Po osiągnięciu dojrzałości owoce nie opadają same z krzewu i mogą na nim pozostać aż do zimy. Dzięki temu zbiór jest możliwy nawet w grudniu lub po pierwszych mrozach, które dodatkowo ułatwiają oddzielenie owoców od gałązek.
Najwygodniejszą metodą jest ścinanie całych gałązek obsypanych owocami, które później zamraża się. Zamrożone jagody łatwo się strzepuje lub oddziela mechanicznie, co pozwala na szybki zbiór bez ryzyka uszkodzenia ich delikatnej skórki. Ręczny zbiór odbywa się za pomocą małych nożyczek lub specjalnych grzebieniowych urządzeń, ale jest to pracochłonne, ponieważ owoce rosną bardzo gęsto, a często pojawiają się na nagich gałązkach kolce. Świeżo zebrane owoce są dość delikatne i łatwo ulegają uszkodzeniom, dlatego najlepiej je jak najszybciej przetwarzać lub zamrażać, by zachować ich właściwości i świeżość.
Jakie są właściwości zdrowotne rokitnika?
Owoce rokitnika to jedno z najbogatszych naturalnych źródeł witaminy C, ich zawartość tej witaminy waha się od 200 do 900 mg na 100 g świeżych owoców. Dla porównania, to nawet czterokrotnie, a w niektórych przypadkach kilkunastokrotnie więcej niż w cytrynie, jak podkreśla Świętokrzyski Ośrodek Doradztwa Rolniczego. W nich i w nasionach rokitnika kryje się również spora dawka tokoferoli, czyli witaminy E, a także karotenoidów, które organizm przekształca w witaminę A. Nie brakuje też flawonoidów, kwasów fenolowych oraz garbników. Szczególnie interesujący jest zawarty w nich kwas palmitooleinowy, znany jako omega-7, rzadko spotykany w świecie roślin kwas tłuszczowy, który wspomaga regenerację skóry oraz błon śluzowych, a przy tym działa przeciwzapalnie.
Ponadto owoce rokitnika dostarczają ważnych pierwiastków, takich jak:
- Bor,
- Żelazo,
- Mangan,
- Wapń,
- Krzem,
- Kwas foliowy,
- Witamina B1,
- Witamina B2
W tradycyjnej medycynie Azji Środkowej i Syberii rokitnik od dawna był wykorzystywany do leczenia oparzeń, odmrożeń oraz wrzodów żołądka, co świadczy o jego cenionych właściwościach zdrowotnych.
Do czego wykorzystać owoce rokitnika w kuchni?
Owoce rokitnika w kuchni można wykorzystać na wiele sposobów. Ze świeżo zebranych jagód przygotowuje się soki, dżemy, galaretki, syropy, wina i nalewki. Ich kwaśny, aromatyczny smak czyni je cennym dodatkiem do mięsnych marynat oraz sosów.Sok powstaje przez gotowanie owoców przez 15-20 minut z niewielką ilością wody, a następnie przecieranie przez sito lub wyciskanie. Po dosłodzeniu cukrem staje się pysznym napojem lub idealną podstawą do smoothie.
Dżem otrzymuje się, gotując kilogram owoców z litrem wody i pół kilograma cukru przez około pół godziny na wolnym ogniu. Efektem jest gęsty, intensywnie pomarańczowy przetwór pełen smaku.
Nalewkę sporządza się, zasypując owoce cukrem, zalewając spirytusem i odstawiając na 3-4 miesiące w ciepłe miejsce, by napój nabrał głębi aromatu.Ze względu na wyrazisty, lekko cierpki charakter, rokitnik świetnie łączy się z jabłkami oraz gruszkami w mieszanych przetworach. Takie połączenie łagodzi kwasowość, zachowując jednocześnie bogactwo witamin.