Kukurydzę w Polsce sieje się optymalnie w trzeciej dekadzie kwietnia, kiedy temperatura gleby wynosi co najmniej 8°C dla ziarna typu flint lub 10°C dla typu dent. Siew przeprowadza się na głębokość 3-7 cm, w rzędach co 70-75 cm. Przy plonie około 10 t ziarna z hektara roślina pobiera około 290 kg azotu i 130 kg P2O5. Kupione nasiona są fabrycznie zaprawione, dlatego nie należy ich moczyć przed siewem. Największe zapotrzebowanie na wodę występuje na dwa tygodnie przed kwitnieniem wiech i tuż po nim. O gotowości do zbioru świadczy czarna plamka na nasadzie ziarniaka, a wilgotność ziarna powinna wynosić poniżej 30 procent.
Kiedy najlepiej siać kukurydzę w Polsce?
Optymalny czas na siew kukurydzy w Polsce przypada na ostatnie dni kwietnia, choć dokładna data różni się w zależności od regionu i przebiegu wiosennej pogody. Na przykład na Dolnym Śląsku rolnicy rozpoczynają ten proces już około 10 kwietnia, podczas gdy w obszarach podgórskich oraz na północy kraju kukurydza jest wysiewana dopiero w pierwszej dekadzie maja.
Kluczowym czynnikiem decydującym o terminie siewu jest temperatura gleby na głębokości, na której wysiewane jest ziarno, a nie konkretna data w kalendarzu. Jeśli prognozy zapowiadają ochłodzenie, lepiej odłożyć siew, ponieważ wysiewanie do zbyt zimnej ziemi spowalnia kiełkowanie i zwiększa ryzyko rozwoju zgorzeli siewek. Wcześniejsze siewy w chłodnej i wilgotnej glebie narażają rośliny na słabe wschody, dlatego decyzję o terminie podejmuje się indywidualnie, uwzględniając specyfikę warunków na konkretnym polu.
Jaka jest optymalna temperatura gleby do siewu kukurydzy?
Optymalna temperatura gleby dla siewu kukurydzy na głębokości nasion wynosi minimum 8°C w przypadku odmian o ziarnie typu flint. Z kolei ziarna typu dent wymagają cieplejszego podłoża, najlepiej około 10°C, aby kiełkowanie przebiegało prawidłowo.
Te różnice wynikają z odmiennej budowy ziarniaka. W kukurydzy flint okrywa nasiona jest twarda i mało przepuszczalna dla wody, co pozwala im lepiej radzić sobie w niższych temperaturach gleby, chociaż jesienią dojrzewanie przebiega wolniej.
Odmiany dent cechują się bardziej luźną strukturą wnętrza, przez co potrzebują cieplejszego startu, ale ich ziarna szybciej tracą wilgoć podczas fazy dojrzewania. Siew w temperaturze gleby niższej niż zalecana może spowolnić kiełkowanie i zwiększa ryzyko infekcji zgorzelą siewek, wywoływaną przez grzyby z rodzajów Fusarium i Pythium. Dlatego przed podjęciem decyzji o terminie siewu warto dokładnie zmierzyć temperaturę gleby na głębokości nasion, zamiast opierać się jedynie na wskazaniach termometru powietrznego.
Jaka jest minimalna temperatura gleby potrzebna do bezpiecznego siewu kukurydzy?
Minimalna temperatura gleby, przy której niektóre odmiany kukurydzy, szczególnie typu flint, mogą jeszcze wykiełkować, wynosi około 6°C na głębokości siewu. Nie oznacza to jednak, że warto siać właśnie w takich warunkach.
Kiełkowanie w temperaturach bliskich tej granicy przebiega bardzo powoli, a młode rośliny są dłużej narażone na działanie patogenów obecnych w glebie, zanim zaczną się intensywnie rozwijać. Siew w takich chłodnych warunkach traktowany jest raczej jako ostateczność i stosowany wyłącznie wtedy, gdy prognozy wskazują na szybki oraz trwały wzrost temperatury gleby. Gdy po wysianiu w niskiej temperaturze następuje kolejny spadek temperatury lub silne opady, rośnie ryzyko wystąpienia zgorzeli siewek oraz nierównomiernych, rzadkich wschodów. W praktyce lepiej poczekać, aż gleba osiągnie zalecany poziom ciepła dla konkretnego typu ziarna, co pozwala uniknąć problemów związanych z siewem przy minimalnej temperaturze kiełkowania.
| Temat | Najważniejsze informacje |
|---|---|
| Kiedy siać kukurydzę w Polsce? | Optymalny czas: ostatnie dni kwietnia; Dolny Śląsk około 10 kwietnia; północ i obszary podgórskie, pierwsza dekada maja. Decyduje temperatura gleby, nie data kalendarzowa. Siew do zimnej gleby spowalnia kiełkowanie i zwiększa ryzyko zgorzeli siewek. |
| Głębokość siewu kukurydzy | 3-7 cm, zależnie od typu gleby i wilgotności. Cięższa gleba, siew płycej, lżejsza, głębiej. Ważne jednolite ustawienie głębokości dla równomiernych wschodów. |
| Rozstawa rzędów przy siewie | Standardowo 70-75 cm; nowoczesne siewniki 45-80 cm. Zbyt wąskie utrudniają odchwaszczanie; zbyt szerokie wymagają zwiększenia zagęszczenia roślin na rzędzie. |
| Przygotowanie ziemi pod siew | Jesienna głęboka orka; wiosenne utrwalenie broną/agregatem. Usunięcie chwastów (perz właściwy, ostrożeń polny). Podłoże lekko wilgotne, nagrzane, nie podmokłe ani zaskorupione. Dobrze wymieszać resztki pożniwne. |
| Wybór odmiany kukurydzy | Opierać na liczbie FAO (wczesność odmiany). Niska FAO, chłodne rejony, szybkie dojrzewanie; wysoka FAO, dłuższy sezon, wyższe plony. Typ ziarna (flint/dent) wpływa na potrzeby cieplne i tempo schnięcia. Odporność na wyleganie, choroby (głownia guzowata) i szkodniki (omacnica prosowianka). |
| Wymagania wodne po wschodach | Największe zapotrzebowanie około 2 tygodnie przed i po kwitnieniu. Czerwiec ok. 60 mm opadów, lipiec co najmniej 70 mm. Opt. temp. 20-28°C. Wzrost: 3-6 cm/dobę (max 5-8 cm). Niedobór wody silnie ogranicza wzrost i plon. |
| Zwalczanie chwastów po siewie | Dwa etapy: herbicyd przedwschodowy zaraz po siewie i herbicyd powschodowy na młode chwasty. Główne chwasty: chwastnica jednostronna, komosa biała, perz właściwy, ostrożeń polny. Substancje aktywne: izoksaflutol, terbutyloazyna, pendimetalina (przedwschodowe); mezotrion, nikosulfuron, dikamba (powschodowe). Użycie adiuwanta zwiększa skuteczność. |
Na jaką głębokość należy siać kukurydzę?
Kukurydzę wysiewa się na głębokość od 3 do 7 cm, przy czym dokładny poziom zależy przede wszystkim od typu gleby oraz jej wilgotności. Im gleba jest cięższa i bardziej zwięzła, tym powinniśmy umieścić ziarno płycej, natomiast na lżejszych i przepuszczalnych podłożach siew powinien być głębszy.
Jeśli zasiejemy zbyt płytko na glebie lekkiej, powierzchniowa warstwa może szybko wyschnąć, co prowadzi do nierównych wschodów. Z kolei zbyt głęboki siew na ciężkich glebach sprawia, że kiełki mają dłuższą drogę do przebicia się na powierzchnię, co osłabia rośliny zanim jeszcze pojawią się na polu. Dokładne ustawienie głębokości siewnika punktowego ma kluczowe znaczenie dla równomierności łanu, ponieważ nasiona posadzone na różnych poziomach kiełkują w różnym czasie i konkurują o światło oraz składniki odżywcze. W związku z tym, przed rozpoczęciem siewu warto osobiście sprawdzić głębokość ustawienia redlic na kilku metrach pola i nie polegać wyłącznie na fabrycznych parametrach urządzenia.
Jaką głębokość siewu należy stosować na glebach cięższych i wilgotniejszych?
Na glebach cięższych i bardziej wilgotnych kukurydzę powinno się siać płycej, czyli bliżej dolnej granicy rekomendowanego zakresu 3-7 cm, niż na lżejszych podłożach.
Zbyt głęboki wysiew w zbitej, mokrej ziemi powoduje:
- Wydłużenie czasu potrzebnego kiełkom, by dotarły na powierzchnię,
- Powstanie zaskorupienia,
- Obumieranie roślin jeszcze przed fazą wschodów.
Płytsze umieszczenie ziarna w takich warunkach umożliwia korzystanie z cieplejszej, lepiej wentylowanej warstwy gleby tuż pod powierzchnią, co przyspiesza początkowy rozwój roślin. Należy jednak mieć na uwadze, że zbyt płytki siew na ciężkiej glebie zwiększa ryzyko, że ziarno przeschnie, szczególnie jeśli po wysiewie nie wystąpią opady.
Wybór głębokości siewu powinien zawsze uwzględniać bieżącą wilgotność pola, a nie tylko rodzaj gleby. Ostateczną decyzję dotyczącą głębokości dobrze jest potwierdzić praktycznie, sprawdzając ułożenie kilku ziaren zaraz po przejeździe siewnika.
Jaka powinna być rozstawa rzędów podczas siewu kukurydzy?
Standardowa szerokość między rzędami przy siewie kukurydzy w Polsce to zazwyczaj 70-75 cm. Taki rozstaw został dobrany ze względu na rozstaw kół większości ciągników oraz szerokość roboczą standardowych opryskiwaczy i adapterów używanych do zbioru kukurydzy.
Nowoczesne siewniki punktowe oferują możliwość regulacji rozstawu wysiewających sekcji na obszarze od około 45 do 80 cm. Dzięki temu można lepiej dopasować ustawienia do specyfiki gospodarstwa lub zastosować je w uprawach pasowych.
Zbyt wąskie odstępy między rzędami utrudniają mechaniczne odchwaszczanie oraz przejazdy maszyn w czasie wegetacji. Natomiast szerszy rozstaw, przy takiej samej liczbie roślin na hektar, wymaga zwiększenia zagęszczenia w rzędzie, co może nasilać konkurencję między roślinami.
W praktyce decyzja o rozstawie zależy przede wszystkim od wyposażenia gospodarstwa. W przypadku zmiany szerokości między rzędami niezbędne jest często dopasowanie nie tylko siewnika, ale też opryskiwacza oraz głowicy kombajnu wykorzystywanej do zbioru kukurydzy.
Ile roślin kukurydzy powinno się wysiać na 1 m² na ziarno?
Na ziarno kukurydzy zwykle wysiewa się od 7 do 9 roślin na metr kwadratowy, co przekłada się na około 70-90 tysięcy sztuk na hektar. Wielkość obsady jest uzależniona od takich czynników jak wczesność odmiany, jakość gleby oraz dostępność wody w trakcie sezonu wegetacyjnego.
Na glebach o niższej żyzności i większym deficycie wilgoci zaleca się mniejszą liczbę roślin, natomiast na terenach zasobniejszych i lepiej nawodnionych można ją zwiększyć. Przy standardowym rozstawie rzędów 75 cm oraz odległości między nasionami wynoszącej około 15 cm uzyskuje się około 8,9 rośliny na metr kwadratowy, co plasuje się blisko górnej granicy zalecanego zakresu. Nadmierne zagęszczenie siewu prowadzi do silniejszej konkurencji między roślinami o wodę i światło, co osłabia kolby oraz zwiększa ryzyko wylegania. Z kolei zbyt luźne obsadzenie pola sprawia, że potencjał plonotwórczy nie jest w pełni wykorzystany. Dobrze dobrana liczba roślin, dostosowana indywidualnie do odmiany i warunków uprawy, ma kluczowe znaczenie dla osiągnięcia obfitych i jednolitych plonów ziarna.
Jak przygotować ziemię pod siew kukurydzy?
Przygotowanie ziemi pod kukurydzę odbywa się etapowo. Jesienią przeprowadza się głęboką orkę, natomiast wiosną, tuż przed siewem, glebę dopracowuje się broną lub agregatem uprawowym. W efekcie powstaje jednolita, drobno rozkruszona powierzchnia wierzchniej warstwy.
Wyrównanie pola ma kluczowe znaczenie przy siewie punktowym. Nawet niewielkie nierówności mogą prowadzić do różnej głębokości zasiewu i przez to nierównomiernych wschodów roślin.
Przed rozpoczęciem siewu konieczne jest usunięcie chwastów, zwłaszcza tych uciążliwych, wieloletnich gatunków, jak perz właściwy czy ostrożeń polny. W młodych plantacjach kukurydzy ich zwalczenie okazuje się trudne bez ryzyka uszkodzenia roślin.
Podłoże powinno być lekko wilgotne i odpowiednio nagrzane, lecz nie podmokłe ani zaskorupione, gdyż takie warunki utrudniają równomierne wschody roślin. Na polach po zbożach lub uprawach pozostawiających dużo resztek pożniwnych warto zadbać o dobre wymieszanie ich z glebą. Dzięki temu resztki nie przeszkodzą podczas pracy redlic siewnika punktowego.
Jakie nawożenie przedsiewne jest najlepsze dla kukurydzy?
Najlepsze nawożenie przedsiewne kukurydzy uwzględnia jej wysokie wymagania pokarmowe. Przy plonie 10 ton ziarna na hektar, razem ze słomą, roślina pobiera z gleby około 290 kg azotu, 130 kg P₂O₅, 330 kg K₂O, 90 kg MgO oraz 80 kg CaO.
Fosfor i potas stosujemy w całości przed wysiewem, ponieważ kukurydza intensywnie wykorzystuje te składniki już w początkowych etapach wzrostu. Szczególnie zapotrzebowanie na potas jest najwyższe w czasie kwitnienia.
Azot można podać w całości przed siewem na glebach o dobrze rozwiniętym kompleksie sorpcyjnym. W przypadku lżejszych gleb lepiej podzielić dawkę, od 30 do 50 procent stosuje się przed wysiewem, a pozostałą część dostarcza się od momentu wschodów aż do fazy, kiedy nawożenie pogłówne jest jeszcze skuteczne.
Istotne jest też zaopatrzenie roślin w cynk, który wspiera rozwój systemu korzeniowego już na wczesnym etapie wegetacji. Szczególną rolę odgrywa bor, zwłaszcza na glebach ubogich w ten mikroelement.
Nadmiar azotu może prowadzić do opóźnienia dojrzewania kolb, a zbyt duża ilość potasu przy uprawie na kiszonkę powoduje jego nadmierne nagromadzenie w paszy. Dlatego dawki nawozów powinny być dostosowane do faktycznych potrzeb roślin, zamiast stosować je profilaktycznie.
Co dać pod korzeń kukurydzy?
Pod korzeń kukurydzy, czyli w dawce startowej podawanej bezpośrednio podczas siewu, najczęściej stosuje się nawóz bogaty w łatwo przyswajalny fosfor. To właśnie ten pierwiastek odpowiada za szybkie rozwinięcie systemu korzeniowego młodych roślin.
Fosfor podany w pobliżu kiełkującego ziarna jest zdecydowanie bardziej dostępny dla siewki niż ten rozrzucony na całej powierzchni pola. Ma to szczególne znaczenie zwłaszcza w chłodnej, wiosennej glebie, gdzie pobieranie składników odżywczych jest ograniczone.
W przypadku zastosowania gnojowicy przed siewem jako źródła części azotu, należy zmniejszyć ilość fosforu w nawozie mineralnym podawanym w rzędzie. Łączna dawka nie powinna przekraczać 30 kg P2O5 na hektar, aby dostosować nawożenie do faktycznych potrzeb roślin.
Oprócz fosforu, warto w dawce startowej dodać niewielką ilość azotu, który stymuluje wzrost siewki w pierwszych tygodniach po wschodach, zanim roślina zacznie intensywnie pobierać składniki odżywcze z całej gleby. Nawożenie startowe nie zastępuje pełnego nawożenia przedsiewnego, lecz przyspiesza rozwój roślin na wczesnym, kluczowym etapie ich wzrostu.
Czy kukurydza urośnie bez obornika?
Kukurydzę można bez problemu uprawiać bez stosowania obornika, pod warunkiem, że roślina otrzyma odpowiednią dawkę azotu, fosforu i potasu, na przykład poprzez nawozy mineralne lub inne naturalne źródła, takie jak gnojowica. Obornik stanowi wartościowe źródło materii organicznej oraz mikroelementów. W jednej tonie znajduje się średnio około 5,3 g boru, 5 g miedzi, 640 g manganu, 353 g cynku, a także śladowe ilości molibdenu i kobaltu. Mimo to nie jest on konieczny do prawidłowego rozwoju kukurydzy.
W przypadku rezygnacji z obornika niezwykle istotne staje się zapewnienie roślinie odpowiednich dawek cynku i boru. Można to osiągnąć dzięki nawozom mineralnym lub dolistnym aplikacjom, które dostarczają tych kluczowych dla kukurydzy mikroelementów. Typowa dawka obornika bydlęcego wynosi około 28 ton na hektar i może być stosowana jednorazowo, natomiast obornik kurzy należy stosować w znacznie mniejszych ilościach, około 7,5 t/ha. Gdy dostęp do nawozów naturalnych jest utrudniony, dobrze zbilansowane nawożenie mineralne NPK sprawdza się doskonale.
Jedyną wadą zaniechania wykorzystania obornika jest brak długofalowej poprawy struktury i biologicznej aktywności gleby. Jednakże, w krótkim terminie nie musi to negatywnie odbić się na wielkości plonu.
Jaką odmianę kukurydzy wybrać do uprawy w Polsce?
Wybierając odmianę kukurydzy do uprawy w Polsce, warto kierować się przede wszystkim liczbą FAO, która określa wczesność danej odmiany. Ważne, aby była ona dostosowana do długości okresu wegetacyjnego w konkretnym regionie oraz do zamierzonego celu uprawy, czy chcemy zbierać ziarno, czy może przygotować kiszonkę. Odmiany z niższą liczbą FAO dojrzewają szybciej i lepiej radzą sobie w chłodniejszych obszarach albo tam, gdzie sezon wegetacyjny jest krótki. Z kolei te z wyższą wartością FAO potrzebują dłuższego, cieplejszego lata, ale w sprzyjających warunkach dają większe plony.
W podjęciu decyzji pomaga lista odmian zalecanych, którą co roku publikuje COBORU, bazując na wynikach porejestrowych badań prowadzonych w różnych województwach. Testy prowadzi się w warunkach zbliżonych do rzeczywistej produkcji, co pozwala ocenić, jak odmiana sprawdza się w praktyce.
Ważnym aspektem jest także typ ziarna, flint lub dent. Ma on wpływ na:
- Potrzeby cieplne podczas siewu,
- Tempo schnięcia ziarna w okresie jesiennym.
Nie można zapominać o odporności odmiany na wyleganie oraz na najczęściej występujące choroby i szkodniki, takie jak:
- Głownia guzowata,
- Omacnica prosowianka,
- Które mogą znacząco wpłynąć na jakość i wielkość plonów.
Czym zaprawiać nasiona kukurydzy przed siewem?
Nasiona kukurydzy są zwykle zaprawiane środkami grzybobójczymi, które skutecznie chronią przed zgorzelą siewek wywołaną przez grzyby z rodzajów Fusarium oraz Pythium. Dodatkowo takie preparaty zapobiegają także głowni guzowatej i głowni pylącej, które mogą poważnie zaszkodzić uprawie.
Inną kategorię stanowią zaprawy owadobójcze, które ograniczają szkody spowodowane przez drutowce, owady potrafiące przetrwać w glebie nawet 4-5 lat. Ochrona obejmuje też larwy stonki kukurydzianej oraz gąsienice rolnice, które atakują pęczniejące ziarniaki, młode siewki i korzenie roślin.
Na rynku dostępne są także specjalne preparaty odstraszające ptaki, zwłaszcza krukowate i dzikie gołębie. Po siewie te ptaki często wyjadają ziarno z gleby, co skutkuje spadkiem efektywności całej uprawy.
Zaprawianie nasion to najczęściej jedyna skuteczna ochrona w początkowej fazie wzrostu roślin, dzięki czemu możliwe jest uzyskanie wyrównanych i obfitych wschodów. Obecnie dostępne zaprawy mają formę płynnego koncentratu albo zawiesiny kapsuł, co gwarantuje bardziej równomierne pokrycie ziarna oraz redukuje pylenie i kruszenie się preparatu podczas siewu. Większość materiału siewnego kukurydzy sprzedawanego w handlu jest już fabrycznie zaprawiona. Samodzielne zaprawianie wykonuje się głównie wtedy, gdy rolnik korzysta z własnego materiału rozmnożeniowego, co zdarza się rzadko w przypadku odmian mieszańcowych.
Czy kukurydzę moczyć przed sadzeniem?
Nie zaleca się moczenia nasion kukurydzy zakupionych w sklepie przed ich wysiewem. Ziarna są zwykle już fabrycznie zabezpieczone preparatami przeciwko chorobom grzybowym i szkodnikom, a namaczanie mogłoby częściowo zniszczyć tę ochronną warstwę. Namoczone nasiona tracą swoją pierwotną, jednolitą wielkość i kształt, co utrudnia precyzyjnym siewnikom punktowym pobieranie pojedynczych ziaren z tarczy wysiewającej. W rezultacie pojawiają się nierówne odstępy między nasionami w rzędzie.
Suche, zabezpieczone ziarna pobierają wodę bezpośrednio z wilgotnej gleby po wsianiu, a kiełkowanie rozpoczyna się naturalnie, gdy temperatura podłoża osiąga odpowiedni poziom dla danego rodzaju nasion. Poza tym moczenie zwiększa ryzyko nierównomiernego napęcznienia ziaren, co prowadzi do różnic w tempie kiełkowania oraz wyrastania roślin na jednej plantacji.
Zamiast moczenia, o wyrównanych wschodach decydują przede wszystkim:
- Odpowiednia temperatura i wilgotność gleby w chwili siewu,
- Dokładne ustawienie głębokości oraz rozstawu siewnika.
Jakie są wymagania wodne kukurydzy po wschodach?
Kukurydza po wschodach zaczyna gwałtownie potrzebować wody, a jej zapotrzebowanie osiąga apogeum około dwóch tygodni przed i po kwitnieniu wiech. To właśnie wtedy decyduje się, ile ziarniaków uformuje się na kolbie, dlatego mówi się: „jakie wiechowanie, takie plonowanie”.
W czerwcu roślina powinna otrzymać około 60 mm opadów, natomiast w lipcu co najmniej 70 mm. Istotny jest jednak nie tylko ogólny ich poziom, ale również sposób ich rozłożenia, pojedynczy, obfity deszcz po długim okresie suszy nie zastąpi systematycznych, mniejszych opadów. Po osiągnięciu fazy 8-10 liści kukurydza wkracza w etap najszybszego wzrostu biomasy. Przy odpowiedniej wilgotności gleby i temperaturze mieszczącej się w przedziale 20-28°C, rośliny mogą przyrastać nawet 5-8 cm dziennie, choć w dobrze prowadzonych uprawach zwykle notuje się wzrost na poziomie 3-6 cm na dobę.
Gdy brakuje wody, tempo wzrostu zwalnia do zaledwie 0-2 cm dziennie, co zatrzymuje rozwój roślin. Niedobory wilgoci w okresie okołokwitnieniowym mają szczególnie negatywny wpływ na ostateczny plon. Po okresie suszy szybkie uzupełnienie wilgotności w strefie korzeniowej powoduje błyskawiczne wznowienie procesów metabolicznych i pobierania składników odżywczych przez kukurydzę. Dlatego dostęp do odpowiedniej ilości wody w tym czasie powinien odgrywać kluczową rolę przy planowaniu zabiegów agrotechnicznych.
Jak zwalczać chwasty po posadzeniu kukurydzy?
Zwalczanie chwastów po wysianiu kukurydzy odbywa się zwykle w dwóch etapach. Na początku stosuje się herbicyd przedwschodowy, zaraz po siewie, a następnie, w pierwszych fazach wzrostu roślin, wykorzystuje się środek powschodowy, gdy chwasty zaczynają ponownie wyrastać. Najpoważniejszymi konkurentami dla kukurydzy są chwastnica jednostronna oraz komosa biała, choć na plantacji może pojawić się kilkadziesiąt innych gatunków, zarówno jedno-, jak i dwuliściennych. Wśród nich często występują także uciążliwe chwasty wieloletnie, takie jak ostrożeń polny czy perz właściwy.
Do walki z chwastami przed pojawieniem się roślin wykorzystuje się substancje aktywne, między innymi izoksaflutol, terbutyloazynę oraz pendimetalinę. Natomiast po wschodach kukurydzy dodatkowymi środkami są mezotrion, nikosulfuron czy dikamba. Wybór odpowiedniego preparatu zależy głównie od gatunków chwastów dominujących na danym polu.
W dużej mierze na efektywność herbicydów, zwłaszcza tych stosowanych po wschodach, wpływa użycie właściwego adiuwanta, który zwiększa przyleganie i przenikanie substancji czynnych do liści chwastów.
Dobór konkretnych preparatów oraz termin wykonania zabiegu powinien być zawsze dostosowany do składu gatunkowego chwastów oraz fazy rozwojowej kukurydzy. Te informacje można znaleźć na etykiecie produktu. Zaniedbania w planie odchwaszczania mogą prowadzić do strat przekraczających koszty założenia plantacji.
Po czym poznać, że kukurydza jest gotowa do zbioru?
Gotowość kukurydzy do zbioru można rozpoznać po charakterystycznej czarnej plamce u nasady ziarniaka. To właśnie tam, gdzie łączą się wiązki przewodzące z osadką kolby, pojawia się ciemny punkt. Od momentu jego wystąpienia transport asymilatów do ziarna zostaje przerwany, co oznacza, że sucha masa ziarna już nie rośnie. Dzięki temu można bez obaw zaplanować zbiór, mając pewność, że plon nie zostanie utracony.
Oprócz obserwacji tej plamki, kluczową rolę w ocenie dojrzałości ziarna odgrywa jego wilgotność. W praktyce zaleca się, aby przed zbiorem spadła poniżej 30%, co zabezpiecza jakość plonów i ułatwia dalsze procesy.
Warto pamiętać, że różne odmiany kukurydzy różnią się tempem schnięcia na polu:
- Odmiany typu flint, ze względu na twardą i mało przepuszczalną okrywę, schną wolniej,
- Odmiany typu dent charakteryzują się luźniejszą strukturą ziaren, co pozwala im szybciej oddawać wodę,
- W odmianach flint lepiej jest zebrać plon wcześniej niż czekać na stopniowy spadek wilgotności, który przebiega powoli,
- W odmianach dent warto pozostawić kolby na polu nieco dłużej, aby wilgotność ziarna mogła się obniżyć naturalnie.
Planując termin zbioru, warto uwzględnić także aktualne warunki pogodowe. Pozostawianie dojrzałej kukurydzy na polu przez dłuższy czas zwiększa ryzyko:
- Wylegania,
- Uszkodzeń przez zwierzęta,
- Ataku grzybów z rodzaju Fusarium, co może negatywnie wpłynąć na jakość plonów.